Erdil Yaşaroğlu Transatlantik Sergisi Nerede? Bir Yolculuğun Hikayesi
“Erdil Yaşaroğlu Transatlantik Sergisi nerede” konusunda doğru bilgiye ulaşmak isteyenler için kapsamlı bir içerik hazırladık.
Geceyi bir kez daha yavaşça kararmış Kayseri sokaklarında geçirdikten sonra, bir sabah birdenbire aklıma takıldı. Erdil Yaşaroğlu Transatlantik Sergisi. Herkesin çokça bahsettiği bir sergi, bir sanat olayı. Ne kadar zor olur ki, bulmak? Bu sergiyi görmek, içimde bir şeyleri uyandırmak, belki biraz kaçmak istiyordum. Ama nasıl oluyordu, tam olarak nerede olduğunu bilmeden? Yine de içimde, bu sergiyi görmek için bir umut kıvılcımı vardı. Ve yola çıktım…
Bir Sabaha Uyanış
Sabah, Kayseri’nin sabah serinliğini içime çekerken, telefonumun ekranındaki Erdil Yaşaroğlu’nun sergisine dair birkaç gönderi beni biraz daha heyecanlandırdı. “Hadi ya! Şehirdeymiş, ama nerede?” dedim kendi kendime. Bazen böyle oluyor işte, bir şeyin ne kadar önemli olduğunu fark ettiğinizde, ne kadar derinden hissettiğinizi görüyorsunuz. Sanatla ilgilenmem belki de her zaman bu kadar derin olmamıştı, ama bu sergi, sanki başka bir dünyaya adım atmak gibiydi. Heyecanla, aklımda sorularla telefonumu elime aldım. “Erdil Yaşaroğlu Transatlantik Sergisi nerede?” diye arattım.
Ve sonrasında geldiği gibi, bir bilgi patlaması gibi her şey önüme serildi. Ama bir yanda da o hayal kırıklığı vardı. Çünkü sergi, Kayseri’de değilmiş. İstanbul’da. Kısacık bir anda, gözlerim biraz daha donmuş, bir yandan mutlu bir beklenti, bir yandan ise kaybolmuş bir umut vardı. Bu kadar basit bir şey, bir yer değişikliği yüzünden bile insanın iç dünyasında neler yaratabiliyor, farkında bile olmuyordum. Bu kadar basit bir soru, bende o kadar büyük bir etki yaratmıştı. Kayseri’nin her köşesinde sanatın izlerini aramak, yine de o sergiye gitmek için bir fırsat kalmamak…
Bir Bekleyişin İçinde Umut
İstanbul’a gitmek, her zaman büyük bir düşünce olmuştu. Ama işte, Kayseri’den kalkıp o kadar uzaklara gitmek kolay değildi. İçimde o kadar fazla “belki” vardı ki. Belki bir gün yolum düşerdi. Belki. Ama işte o belki kelimesi, en büyük yükü taşıyor. Her şeyin bir anda başına gelmesi gerektiğini düşünüyordum. Belki, o sergiyi görmek, hayatımı değiştirecek o anı yaratacaktı. Kendimi ne kadar engellesem de, sanatı görmek, bir yerlerde, bir başka dünya yaratmak istemiştim. O sergi sadece bir gösterim değil, başka bir varoluş biçimiydi. İçimde ona dair o kadar fazla düşünce vardı ki…
Geldiğinde, Ne Zaman? Bir Gün? Bugün Mü?
Bir süre sonra İstanbul’a gitmek için plan yapmaya başladım. Hem de sabahları, her gün düşüncelerimi kurarak. “Belki o zaman, belki bir başka zaman” diyerek aradım. Ama her seferinde, o içimdeki belirsizlik devam etti. Ne zaman gitsem, o sergiyi görmek o kadar değerli oluyordu ki… Ama oraya ulaşmanın ne kadar zor olduğunu düşündüm. Belki o sergiye gitmem gerekiyordu. Belki bir gün, bir gün kesinlikle giderim. Ama zamanla, o belirsizlik ve umutsuzluk arasında, sergiye gitme fikri artık daha da uzaklaşıyordu. Hani, o fırsatın sonunda yaşadığınız hüsranın içindeki duyguyu anlayabiliyorum. Kayseri’deyken, içimde o belkiyi taşıyarak yine yaşadım.
Sergi Olmadan, Anılarını Taşıyarak
Birkaç hafta sonra, sergiye katılamadım ama bir şey fark ettim. O serginin bende yarattığı hisler, aslında beni çok daha derinden etkiledi. Ne de olsa, sanat her yerdeydi, her zaman görülebilecek bir şeydi. İster o sergide ister başka bir yerde olsun, sanat insanın kalbinde bir yer edinir. Bu yazıyı yazarken, belki de tam o günlere gitmemek, gitmemekti beni bir yerlere götüren şey. Erdil Yaşaroğlu Transatlantik Sergisi aslında sadece bir sergi değil, kalbimde bir iz bırakmıştı. Bir yerlerde, İstanbul’un karmaşasında, o sergiye gitmek için bekleyen o duyguyu hala taşıyorum. Belki bir gün, belki. Ama o gün, hala uzakta.
O hayal kırıklığı, yerini biraz daha umutla karışmış bir duyguyla bıraktı. Bir gün, belki, bir sergi, bir hikaye beni başka bir yere taşır, diye düşündüm. Ve o zaman, belki kaybolmuş bir umut, buluşur.